อืมม.....ตอบยากชอบอะไรเป็นพักๆเด๋วก็เบื่อ5555+

อย่างว่าเด๋วก้เบื่อ*-*/

อืม....ชอบแฮร์รี่พอตเตอร์ทุกภาคแล้วก็หนังตลกทุกเรื่องล่ะ*-*/

อือ....ไม่มีนะ*-*

อ่านหลายแนวนะ....
ชอบอ่านทุกอย่าง...นอกจากหนังสือเรียน



ระยะห่าง...กาลเวลา
วันเวลาที่ผ่านมา ชั่วระยะเวลาหนึ่งของชีวิต ผู้คนมากมายผ่านเข้ามา บางคนผ่านมาเพียงเพื่อจะผ่านไป
แต่กลับบางคนกลับไม่เป็นเช่นนั้น จากคนแปลกหน้ากลายเป็นคนรู้จัก คนคุ้นเคย ล่วงเลย ไปถึงกลายเป็นคนรักกัน
เวลาเปลี่ยน สถานการณ์เปลี่ยน สถานภาพทางความรู้สึกของเราก็อาจมีการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย

บางคนยังคงความเป็นคนแปลกหน้า ยังรักษาระยะห่างของการเป็นคนรู้จักคนคุ้นเคย หรือ คนรักกันไว้ได้อย่างคงที่…
บางคน เปลี่ยนแปลงจากคนแปลกหน้ากลายเป็นคนคุ้นเคย จากคนเคยคุ้นกลายมาเป็นคนรักกัน
ทำลายระยะห่างของความรู้สึกให้สั้นลงอย่างรู้สึกได้ และเมื่อนั้น เรื่องราวดี ๆ สวยงามทางความรู้สึกจึงเกิดขึ้น
แต่ในทางกลับกันระยะห่างของบางคน อาจห่างไกลออกไปจนสุดหูสุดตาจากคนเคยรัก คนเคยคุ้น
กลายเป็นแค่คนเคยรู้จัก กลายเป็นคนแปลกหน้าทางความรู้สึกไป...

แน่นอนว่าระยะห่างของคนรู้จัก กับ คนรัก ย่อมไม่เท่ากันเป็นแน่ แต่นั่นแหละ ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปได้เสมอ
ฉันเชื่อในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงของเวลาพอ ๆ กับเชื่อในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงของความรู้สึก
ไม่มีมาตราวัดใด ๆ ที่จะใช้วัดระยะห่างของความรู้สึกได้
และระยะห่างในแต่ละสถานภาพทางความรู้สึกในแต่ละคนก็คงจะไม่เท่ากัน...

เราระบุชัดไม่ได้ว่า 1 เท่ากับ 1 ในความรู้สึกของอีกคน 1 และในความรู้สึกของคน 1 อาจจะเป็น 100
ในความรู้สึกของอีกคนก็เป็นได้ และในเมื่อการคบหากันเป็นปฏิสัมพันธ์ของคนสองคน
เราจึงมองเห็นความไม่ลงตัว เห็นระยะห่างที่ไม่เท่ากันของคนสองคนได้เสมอ
กับคนบางคน เราอยากเป็นมากกว่าคนรู้จักเราก็จะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างของเรามันสั้นลง...

กับคนบางคน เราอยากเป็นน้อยกว่าที่เป็นอยู่ เราก็จะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างของเรายาวไกลออกไป
แต่กลับบางคนเรากลับอยากจะรักษา ระยะห่าง ตรงกลาง ไว้ให้คงที่
ไม่ให้ห่างหาย จางหนี หรือ เข้ามาใกล้จนเรารู้สึกอึดอัด
เคยรู้สึกใช่ไหมว่า ขณะที่เราเดินเข้าหา บางคนกลับกำลังเดินหนี...

กับบางคนเรากำลังเดินหนีบางคนกลับเดินตาม กับบางคนเราก็ต้องการระยะห่างประมาณหนึ่ง
ไม่ต้องใกล้มาก แต่ไม่ต้องการห่างหายไปไหน ขณะที่บางคนวิ่งตาม ล้มลุกคลุกคลาน
เจ็บปวดกับระยะห่างของอีกคนที่ทิ้งไว้ตรงหน้าขณะเดียวกันกับที่อีกคนก็วิ่งหนี
โดยไม่คิดจะหันกลับมามองความเจ็บปวดของอีกคน อะไรก็เกิดขึ้นได้ กับความรู้สึกคน...

เหนื่อยแสนเหนื่อย ล้าแสนล้า แต่สุดท้ายก็ยังพยายาม พยายามที่จะยื้อยุดฉุดดึงอยู่เช่นนั้น
บางคนปล่อยความรู้สึกของอีกคนไว้ บนความห่าง ห่างจนลับตา
ไม่เคยหันกลับมามองหรือรับรู้ความเป็นไปของอีกคน
ไม่เคยรับรู้ว่าระยะห่างที่เขาทิ้งไว้อีกคนมันสร้างความเจ็บปวดได้ประมาณไหน...

แต่ก็มีบางคนที่เหนื่อยล้ากับระยะห่างที่พยายามรักษาไว้เพียงแค่นั้น
ไม่ต้องห่างไป แต่เข้าใกล้กว่านี้ไม่ได้ ต้องการเพียงเส้นขนานที่ไม่มีทางมาบรรจบ
การทำลายระยะห่างของคนสองคนอาจไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ก็ไม่ได้ง่ายดายนักสำหรับอีกหลาย ๆ คน...

บางคนพยายามมาเกือบทั้งชีวิต ระยะห่างที่ว่าก็ยังคงห่างอยู่เช่นเดิม
ขณะที่บางคนอยู่นิ่ง ๆ ไม่วิ่งหนี ไม่วิ่งตาม ปล่อยทุกอย่างให้เป็นหน้าที่ของเวลา
ไม่เรียกร้องให้เกิดความคาดหวัง ไม่ปล่อยละเลยจนเหมือนชาเฉย
ระยะห่างนั้นกลับขยับเข้ามาใกล้ราวปฏิหาริย์...
เอาใจช่วยสำหรับคนที่กำลังพยายามเดินเข้าหา ให้อีกคนหันกลับมามองบ้าง
ระยะห่างจะได้สั้นลง พยายามต่อไป
เพราะวันหนึ่งคุณอาจรู้สึกว่าความพยายามของคุณมิได้ไร้ค่า
ร้องขอสำหรับคนที่กำลังเดินหนี ให้หันกลับมามองความรู้สึกของอีกคนบ้าง...

เพราะบางทีคุณอาจจะสูญเสียอะไรดี ๆ ไป เพราะระยะห่างที่คุณทิ้งไว้ให้อีกคน
เห็นใจกับการรักษาระยะห่างให้คงที่สำหรับบางคน
เพราะบางทีมันก็ทรมาน
มากกว่าการพยายามเดินเข้าใกล้หรือหนีห่าง ซะอีก...
แล้วทุกๆ ท่านหล่ะ เคยนึกย้อนกลับมามองระยะห่างของคุณกับผู้คนรอบตัวกันบ้างไหม
เคยรู้สึกไหมว่าบางที ความห่างไกล กับ ระยะห่างของความรู้สึกกลับเป็นตัวแปรผกผันกัน
เคยรู้สึกได้ถึงระยะห่างทั้งที่ตัวอยู่ใกล้ๆ หรือรู้สึกใกล้กันแล้ว
ทางความรู้สึกทั้งที่ตัวอยู่แสนไกลกันบ้างไหม เคยคิดกันบ้างไหมว่า...

ระหว่างคนพยายามเดินหนี
คนที่พยายามเดินตาม
และคนที่พยายามยังไงระยะห่างกลับเท่าเดิม
คนไหนจะเจ็บปวดไปกว่ากัน...


เครดิตhttp://proxsin.spaces.live.com/blog/cns!7631AAF8C46239DC!2061.entry

บ่อยครั้ง....
ที่ชีวิตคนต้องระหกระเหินอยู่ท่ามกลางสังคม...กลางผู้คน

ผู้คนที่ก้มหน้าก้มตาเดินอย่างรีบเร่งตามทางเท้า....

ผู้คนที่เดินเบียดไหล่เราไปแทบจะล้มบนสะพานลอย

ผู้คนที่ไขว่คว้าเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ

...โดยไม่คำนึงถึงว่าจะถูก....หรือผิด

ไม่สนใจว่าจะไปยืนอยู่ที่สูงโดยจะต้อง"เหยียบ"ใครไปบ้าง

สังคมจึงเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการแก่งแย่ง

หลายคนจึงต้องชิงดี และหลายคนถูกทำร้าย….

ไปพบเจอคนที่ไม่อยากเจอ ไปรู้จักกับคนที่ไม่น่ารู้จัก

ชีวิตถูกบีบให้คิดแคบลง...

ไม่มีเวลามองสิ่งสวยงามใดๆรอบๆตัว….

หลายคนจึงตัดสินว่า....โลกนี้มีแต่ความโหดร้าย

"ไม่มีที่ให้เหยียบยืน"

โดยลืมนึกไปว่ายังมีอีกที่หนึ่งบนโลก

ที่ไม่ได้รอให้เราเดินทางไปเจอ

แต่รอให้เราก้าวเท้ากลับไป

ที่ตรงนั้นอาจเป็น...ที่เล็กๆ

แต่เป็นที่ๆเราได้หยุดพัก....

เป็นที่ๆปลอดภัย

ในวันที่โลกโยนเราทิ้งปล่อยให้โดดเดี่ยว

ในวันที่โดน"ใคร"ทำร้ายจนบาดเจ็บ

ที่ตรงนั้น...ไม่มีคำพูดที่หวานหู

แต่มีเพียงไม่กี่คน...ที่รับฟังคำพูดทุกคำ

เชื่อในทุกอย่าง ....ยอมรับในทุกสิ่ง

และให้อภัยในทุกเรื่อง…

ที่ตรงนั้นไม่เคยร้องขอ...ไม่เคยเรียกร้อง...ไม่เคยน้อยใจ

ไม่ว่าถูกมองข้ามไปสักกี่ครั้ง...

หากต้องการน้ำเย็นๆสักแก้ว

หากต้องการที่สักที่ ที่สามารถผูกเปลนอนหลับ

ท่ามกลางสายลมอ่อนๆยามบ่าย...
.
ได้อย่างไม่ต้องระแวดระวัง

....***ลองกลับบ้านดูไหม****....